belkide bilmiyorsunuzdur. ama ben kendi küçük dünyamda mutluyum. yok olup giden aşklar. yok olup giden arkadaşlıklar. 

insanlar gerçekten yapmacık bir şekilde aglayabilirmi? sanırım ben yalnızca gülme işinin sahtesini yapabiliyorum. ama keşke aglamasam. keşke eskisi gibi cesur olsam. içim acırken güldüm. çogu kez. ama hiç birinde biri gelip sormadı ‘gerçekten iyi misin?’.

Söyle nasıl unutur insan canından kopanı
Bir ömür ağlasam yine de sönmez yangını
Böyle gün kavuşmaz zordur yarını
Bağrıma taş basarım çok gördüysen aşkını

bazen herşeye kızar insan. zamanla yıpranırız. yapraklar gibi. küçüklüğümden hatırlıyorum. resimler yapılır. bir sürü ve tam gösterirsiniz. karşındaki bakar öyle anlamaz. içinizi duygularınızı. kalbinizi. oturup zırlasınız. o hayallerini, o resimlerini görmez anlamaz. tek gerçek vardır. her çarpıntıya koşarsan kalbin yorulur..

nasıl kızıyorum kendime bazen..

bazenler çoğalıyor bazen..

Keşke yok olabilsem.. kaçsam en uzaga en uzaga kaçsam.. yok olsam. mayıs ayından nefret ediyorum. yalnızca ölmek istiyorum

Şaşırmıyorum aslında biliyordum böyle olacağını. Boş durmadım savaştım kendimi hırpalayarak hep sana yenilerek. Ya da hep sana koşarak. sen hiç bekledin mi beni? sen hiç ağlarken gülücükler saçtın mı etrafına? yenildim.

Bazen onu çok özlüyorum ben. Birine sırtımı dönerken çok zorlanıyorum. O ilk defa yalnız geçirdi doğum gününü o. O gün doğmuştu ve benim için doğmuştu belkide. Neler yaptığını tahmin edebiliyorum. Geldi, düşündü, son kez denedi ve gitti. Artık en yakınıyla salak saçma yemekler yapamayacak olması onun gülümsemesini göremeyeceği onun içini acıttı. Giderken hala şu sözü merak ediyorum. Ben yıldızım ve her yıldız doğar yaşar ve ölür. ben öldüm güneşim. Sen gülümse yine.